وجه تمایز رویکرد تحقیقاتی پل رادین با دیگر دانشمندان قوم­شناس، رعایت هر چه بیشتر اصل بی­طرفی و خلع خودآگاه محقق از پیشینة تاریخی خود برای نیل به اصالت تحقیق درباره اقوام بدوی است. رادین طی مطالعات و تجارب خود به این نظر کلی رسید که تاریخ ، فردیت و حقایق روانی و اجتماعی این اقوام می­باید از جانب قوم­شناسان لحاظ گردد و به مشترکات وسیع ماهیت ادراکی جوامع بدوی با مترقی دست پیدا کرد . وی نه تنها تمامی انسان­های بدوی را دارای ذهن پیشامنطقی و نازل نمی­دانست بلکه اظهار ­داشت که در تمام جوامع، چه بدوی و چه پیشرفته، انسان­هایی با جوهرة فلسفیدن و تفکر وجود دارند که برای رفع حوائج و نیازهای مادی یا معنوی خود، از خلاقیت­های درونی بهره می­جویند و افراد عامی و عملگرای جامعه را به پذیرش و ایمان به این قابلیت­هایشان هدایت می­کنند. در تحقیقات قوم­شناختی پل رادین، مردم بدوی جامعه­ای مرکب از انسان­های عملگرا و متفکر، با سطوح مختلفی از استقلال حقیقت فردی تا  انجذاب به واقعیات اجتماعی معرفی می­شوند. از این رو رادین، خود را از ابراز و اتیان تئوری­های خاص برای توصیف ماهیت جوامع بدوی برکنار می­دارد و علیرغم سعی بلیغ در شناسایی ایشان با تمرکز بر تاریخ و فردیت خاصشان و بهره­گیری از روانشناسی تحلیلی، همواره پرانتز توصیفات خود را باز می­گذارد.